_{پشت اين کوه بلند 
      لب درياي کبود 
              دختري بود که من
                      سخت مي خواستمش
                 و تو گويي که گلي
        آفريده شده بود
 که منش دوست بدارم پرشور
        و مرا دوست بدارد شيرين
                 و شما مي دانيد
                       آه اي اخترکان خاموش
                 که چه خوش دل بوديم 
        من و او مست شکر خواب اميد
                 و چه خوشبختي پاک
                       در نگاه من و او مي خنديد
                 وينک اي دخترکان غماز
        گر نه لاليد و نه گنگ
بگشاييد زبان
         و بگوييد که از يک بهتان
                چون شد اين چشمه غبار آلوده
                        و ميان من و او
                               اينک اين دشت بزرگ
                        اينک اين راه دراز
               اينک اين کوه بلند}